چند روز پيش رفته بودم استخر. وقتي از آب براي استراحت بيرون اومدم و روي صندلي نشستم نگاهم به يك پدرو پسر افتاد. پدر سعي مي كرد به پسر كوچيكش شنا ياد بده. پسرشو مجبور مي كرد عرض استخرو شنا كنه و دنبال اون بره. وقتي ديدمشون ياد دوران بچگي خودم افتادم.همين آموزش هايي كه پدر منم بهم مي داد. وقتي كه كوسه ميشد و من روي كول اون تو آب حسابي كيف مي كردم. ياد وقتي كه با هم بوديم. با هم بازي مي كرديم و هزاران خاطره ي شيرين ديگر.

وقتي به قديما فكر ميكنم دلم حسابي براي اون موقع ها تنگ ميشه. زماني كه يادم مياد همه چيز ساده بود. يادآوري تك تك اون لحظه ها مرواريد اشك رو رو گونم هويدا ميكنه. شايد همه ي اون خاطرات قشنگ براي اين بود كه من بچه بودم. از دنياي آدم بزرگا بي خبر بودم!!! شايد تغيير كلي زندگي ادماي الان با تمام پيشرفت هايي كه كرده نميتونه بوي خوشي دوران ساده ي خاطرات منو بده.

هرچي كه هست خدا رو شكر ميكنم كه همه ي اين امكانات رو به من داد. تا خاطراتي زيبا و دل نشين توي اتاق خاطرات ذهنم داشته باشم.

امروز بعد از مدت بسيار طولاني اومدم تا بنويسم. نميدونم از چي يا از كجا بنويسم. دلم براي نوشتن تنگ شده. از شيريني خاطرات خوب يا از تلخي خاطرات بد. از چيز هايي كه يه ادم ، يه جوون توي اين شهر بزرگ ميبينه!

دلم حتي براي گريه كردن، هق هق زدن تنگ شده! بغض مي كنم اما انگار اشك ها هم ناي بيرون اومدن ندارند. خيلي سخته كه يك حباب بزرگ توي گلوي تو گير كنه.نتوني فرياد بزني. خيلي سخته ميون جمع باشيو ولي تنها باشي!

خيلي سخته كه فكر ادم با فكر اطرافيانش يك رنگ نباشه و تو محكوم به تبعيت از اونا باشي. سخته واسه يك جوون وقتي داره دوران جوونيشو طي ميكنه هيچ كدوم از اين ادم بزرگا نفهمند دردش چيه!! خواستش چيه!! مگه اونا اين مرحله رو طي نكردن؟؟ شايد  كه  دست روزگار پرده ي فراموشي رو روي فكرو ذهن اين ادم بزرگا كشيده. شايدم دليلش همينه كه ميگن تفاوت نسل ها!!

امروز نيومدم كه ريز بشم روي مسای‍ل. اومدم تا شروع كرده باشم براي نوشتن.

اينم يه جمله ي  جالب:

انكه مي خواهد روزي پريدن اموزد، نخست بايد استادن،راه رفتن، دويدن و  بالا رفتن آموزد. پرواز را با پرواز آغاز نميكنن.

دینگ دانگ دینگ. زنگ کلاسمون خورد. رفتیمو توش نشستیم منتظرش نشستیم. صل علی محمد بوی معلم آمد.

... دبیرمون وارد کلاس درس شد کسی که قرار بود ما رو برای مبارزه با آقا غوله همون که اسمش کنکوره

آماده کنه. دفعه ی اولی بود که میدیدیمش اما با همون نگاه اول میشد فهمید که چه آدم بزرگیه .

راستشو بخواین این شکلی بود : موی کوتاه  ناخن کوتاه   لباس تنگ   شلوار بلند   رنگه موهاش

قرمزی   سیبلو ریشم نداشتش.

خلاصه  آقای دبیره جزوه به دست روی صندلیه بی دسته نشست. مهربونو خاکی بودش. لبخند رو لباش جاری بودش.

همه مبهوت درس بودیم ناگهان صندلی گفت شتلق... به 44 تیکه ی مجزا تبدیل شدش که برای بیدا

کردن وقایع آن مجبور شدند متوصل به خدمتکار مدرسه شوند واما قصه ی  پرغصه ی ما اینجا بودش...

همه چشما بسته دهن باز دست رو شیکم به مدت بسیار طویلی قهقه ی شادی سر دادند . کسی نبود

که حتی نیم نگاهی هم به عرق از پیشانی پاک کردن اون معلم خوبو مهربون کنه.

دنیای ما همینه . مهربوناش کم شدند. به فکر دیگران بودن نیست شده . ما فراموش میکنیمو میریم وزیرو

دکتر شایدم پریزیدنت میشم شایدم بالاتر از اون با یه کلاه  و یک شال خدای مردم میشیم کشتن مردمو

برای قدرت آزاد کنیم ولی معلم مون که در اولین روز درس دادنش به ما این چنین هویج شد چه؟

آیا واقعا هیچ کدوم از ما بچه ها تو اون لحظه نگرانش شدیم؟

نتیجه ی اخلاقی:

 یکدیگر را مسخره نکنید چه برسد به معلم.

دروغ نگویید.

کسانی که برای آزادی فریاد میزنند را مثله شلغم نکشیم.

باز گشته همه به سوی اوست چه شاه باشه چه دکتر.

قصه ی ما به سر رسید کسی به خونش نرسید.

خیلی سرم شلوغه واسه همین نمی تونم سریع به روز کنم.البته یه عالمه مطلب نوشته دارم که معمولا روی کاغذ پاره یا کتابام یا توی دفترمه. نمی تونم منتقلشون کنم به رایانه. اما ماه رمضان یه کوچولو سرم خلوت میشه باید تا اون موقع صبر کنید

تو روزا و ماه های اخیر اتفاقاطی گذشت که نظرم نسبت به بیشتر چیزا عوض شد.

دیگه مفهوم آزادی رو فهمیدم و میدونم که تو چه کشوری دارم زندگی می کنم!!!

فهمیدم برای قدرت چه راحت خون میریزند  دروغ می گویند و نه انگار که اتفاقی افتاده.

پس حالا سعی می کنم با همون چیزای کمی که دارم زندگی خوبی داشته باشم.

کسی را که از دوری تو در انزوا و در کنار تو در اوج است.

کسی که از پس سختی های زندگی خود , تو را موهبت الهی می بیند که ار آسمان به زمین هدیه داده شده است.

پس چه هدیه ای !!!

دوست من , چشم هایت را باز کن و ببین آن دوستی را که تو را تا بی نهایت ها دوست دارد.

اما افسوس از این خانه. خانه ای که چشم ها معنای دوست داشتن را ندانسته و به من و تو در کنار هم تهمت میزنند.

دوست من , من تو را دوست دارم حتی اگر مرا با نگاه ها ی سخت و زبان های تندشان خواستار جدایی  من از تو باشند.

آن ها چه می دانند که دل من چه می کشد اگر و تنها اگر لحظه ای بدون تو بودن را بخواهد تجربه کند.